۱.     زیبایی را دوست بدار. زیبایی سایه ی خداوند است بر کائنات.

۲.     هیچ هنری بی خدا نیست. کار تو تائید خداست. چرا که تو نیز مانند او می آفرینی، حتی اگر دوستار خدا نباشی.

۳.     با زیبایی احساسات خود را تحریک مکن. زیبایی را طعام طبیعی احساسات خود کن.

۴.     زیبایی را بهانه ی هرزگی و بطالت مساز. زیبایی تمرینی خدایی است.

۵.     زیبایی را در هفته بازارها مجو و او را بدانجاها مبر. زیبایی دوشیزه است، فاحشه ی بازارها نیست.

۶.    زیبایی باید ترانه ی تو باشد، برخاسته از دلت. باید تو را تابان و پاک بگرداند.

۷.    زیبایی شفقت نیز هست، تسلی بخش دل آدمیان.

۸.     اثر خود را چون کودک خود به جهان آر. با خونی از هزاران روز.

۹.     زیبایی افیون خواب آور نیست، زیبایی شرابی اصیل است که درونت را بیدار می کند چندان که از جنسیت خویش درگذری، دیگر هنرمند نخواهی بود.

۱۰.شرمسار هر اثر خود باش. چرا که به پای رویای تو نمی رسد.

( ماورای كوه)

سالكی از پيری كه در كوهستان زندگی می كرد پرسيد :

راه چيست ؟

پير در پاسخ گفت : اين كوهستان چه زيباست .

سالك گفت : من از كوه نپرسيدم  ، از راه پرسيدم .

پير گفت : پسرم ، تا ماورای كوه را در نيابی نمی توانی راه را بيابی.

نوروز بر همهء عزیزان و همدلان و دریا دلان مبارک باد.

از حضرت ناز برای شما همدلان٬سعادت و موفقیت و برکت و زیبای و هر چه خوبی است در سال جدید و سالهای دیگر عمرتان آرزومندم.در پناه حق پیروز و سرشار از عشق الهی باشید.

دریای عشقٍ خوبان٫بَحری نکوست اما

کِشتی ما در آن بحر٬بد لنگری گسسته. 

یامُقَلِبَ و یا مُدَبِر

فرزندم دو چیز را هیچ وقت فراموش مکن.

خدا را.

مرگ را.

دو چیز را همیشه فراموش کن:

خوبی که به هر کس کردی.

بدی که هر کس با تو کرد.

دو چیز را نگهدار:

در مجلسی که وارد شدی زبان را.

بر سر سفره ای که حاضر شدی شکم را.

(ملاصدرا)

یا خبیر

هو المحبوب
الهي، اي بر پا از اراده ات آسمانها، اي گسترده اننده زمينها، اي خرم كننده بستانها اي نقاش گلشنها، اي كامل كننده نقصانها.
الهي، اي آشكار كننده پنهانها، اي آرايشگر گلستانها، اي بوجود آورنده رنگها اي چهره نگار صورتها.
الهي، اي بيرون كننده منكران از ميدانها ، اي بخشنده جانها.
الهي، اي درمان كننده دردها، اي شوينده گناه از ديوانها اي علاج نسيانها، اي حاكم آشكار و نهانها ، اي نازل كنننده واقعيتها.
الهي، اي حركت دهنده بادها، اي ريزنده بارانها، اي وجودم براي تو.

الهي، اي به هر دردي دوا، اي يادت شفا، اي بقلبم ضيا اي اجابت كننده دعا، اي هستي را از تو صفا، اي مرا تكيه گاه و اميد ورجا.
الهي، اي بهرهستي فرمانروا، اي بدرگاهت سرذلت پارسا، اي منبع جود و عطا اي نواي بينوا ، اي نگهدارنده ارض و سما.
الهي ، اي برطرف كننده رنج و عنا، اي حبيب قلب بي ريا اي بخشنده گناه و خطا، اي وزنده بادصبا.

الهي، اي فرستنده انبيا اي گنج اوليا، اي عشقت كيميا.
الهي، اي زهر عيب و نقصي جدا، اي رحم كنننده بر پيرو برنا اي شرمنده را از خون مكن جدا، بمن رحمت و لطف آر به روز جزا.
الهي، شب تاريك باطنم را به اشراق جمالت منور فرما، براي قلبم روزي معنوي مقرر فرما، از خشنوديت خبر فرما، وجودم را براي همگان با اثر فرما.
الهي، حياتم را پر ثمر فرما بر اين افتاده نظر فرما،احوالم خوشتر فرما.
الهي، عبادتم را بهتر فرما نيتم را برتر فرما، دلم را چون قمر منور فرما، اين بنده ات را منبع خير و بي شر فرما، چراغ وجودم در انبور عرفان و كرامت روشن فرما ، فراقم را به وصال مبدل فرما.
الهي، به اين گداي درگاهت از خزانه رحمتت صدقه اي مرحمت فرما اي مبدا ، اي رحمت بي انتها، اي حقيقت بقا، اي همه موجودات عظمت در فنا.

الهي، با یاد تو شادم و بدون یاد تو هیچ و پوچی ندارم با تو همه کس هستم و بی تو هیچ کس.

 یا دلیل متحیرین

می آید من تنها گوشی هستم که غصه هایش را می شنوم و یگانه قلبی ام که دردهایش را در خود نگه می دارم.

سرانجام گنجشک روی شاخه ای از درخت دنیا نشست.گنجشک هیچ نگفت و خدا لب به سخن گشود با من بگو از آن چه سنگینی سینه توست.

گنجشک گفت لانه ای کوچکی داشتم آرامگاه خستگی هایم بود و سر پناه بی کسی ام.تو همان را هم از من گرفتی این طوفان بی موقع چه بود؟

چه می خواستیاز لانه محقرم کجای دنیا را گرفته بود؟

و سنگینی بغضی راه بر کلامش بست.سکوتی در عرش طنین انداز شد و فرشتگان همه سر به انداختن.

خدا گفت:ماری در راه لانه ات بود.خواب بودی,باد را گفتم تا لانه ات را واژگون کند آنگاه تو از کمین مار پر گشودی.گنجشک خیره در خدایی خدا ماند بود.

خدا گفت که چه بسیار بلاها که به واسطه محبتم از تو دفع کردم و تو ندانسته به دشمنی ام بر خاستی.

اشک در دیدگان گنجشک نشسته بود.ناگهان چیزی درونش فرو ریخت.های های گریه هایش ملکوت خدا را پر کرد.

یا رحیم

.هنگامی که خدا مرا مانند سنگ کوچکی،

در این دریاچه شگفت انگیز انداخت،

ابتدا سطح آب را با خیزابهای بی شمار لرزاندم،

اما هنگامی که به عمق رسیدم،خاموش شدم.

.هنگامی که شادیها و رنجهایت بزرگ شوند جهان در برابر چشمانت کوچک می شود.

.چشمانت را بگشا و نگاه کن.

چهره ات را در همه چهره هاخواهی دید.

گوش بسپار و بشنو،

صدای خود را در همه صدا ها خواهی شنید.

.لاک پشتها، راهها را بهتر از خرگوشها می شناسند.

.به سحر نمی توان رسید مگر با گذر از شب.

.با آرایش کردن،شخص زشتی های خود را می پذیرد.

.زندگی هر روز صبح بر گونه های ما بوسه می زند و هنگام غروب بر ما می خندد.

.بدترین اشتباه ما این است،توجه به خطای دیگران.

.کیمیا گری که بتواند از قلبش عنصرهای چون احترام،خواستن،صبر،تاسف،تعجب،بخشش و رحمدلی را استخراج کند می تواند از آن هر مرکبی بسازد که عشق نام دارد.

.چه حقیر است زندگی آن کسی که دست خود را میان دنیا و صورت خویش قرار میدهد چرا که جز خطوط نازک دست خویش چیز دیگری نمی بیند.

یا سبحان